Joanna Żółkowska

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1972).

Debiutowała w roku 1973 rolą Zosi w słynnych mickiewiczowskich „Dziadach” w reżyserii Konrada Swinarskiego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Zaraz potem zagrała tamże w „Procesie” Franza Kafki w reżyserii Jerzego Jarockiego, zrobiła zastępstwo w „Biesach” Fiodora Dostojewskiego w reżyserii Andrzeja Wajdy i ponownie u Swinarskiego w równie głośnym „Wyzwoleniu” Stanisława Wyspiańskiego. Od 1974 roku jest aktorką Teatru Powszechnego w Warszawie, na którego scenie stworzyła szereg wybitnych kreacji w spektaklach Aleksandra Bardiniego („Barbarzyńcy” Maksima Gorkiego, 1976), Zygmunta Hübnera („Lot nad kukułczym gniazdem” Dale’a Wassermana, 1977; „Zemsta” Aleksandra hr . Fredry, 1978; „Spiskowcy” Josepha Conrada Korzeniowskiego, 1980; „Upadek” Nordahla Griega, 1982; „Wrogowie” Maksyma Gorkiego, 1984) i Wajdy („Sprawa Dantona” Stanisławy Przybyszewskiej, 1975; „Panna Julia” Augusta Strindberga, 1988; „Romeo i Julia” Williama Shakespeare’a, 1990) oraz w „Ławeczce” Aleksandra Gelmana w reżyserii Macieja Wojtyszki (1986), w „Tutam” Bogusława Schaeffera w reżyserii Marka Sikory (1992), „Ożenku” Nikołaja Gogola w reżyserii Andrzeja Domalika (1995), „Weselu” Wyspiańskiego w reżyserii Krzysztofa Nazara (1995) i „Trzech wysokich kobietach” Edwarda Albee w reżyserii Magdaleny Łazarkiewicz (1996).

Jej chwilowa praca w zespole Teatru Narodowego w Warszawie (1997-1999) zaowocowała rolą Mani w gombrowiczowskim Ślubie w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego. Występowała gościnnie w stołecznym Teatrze Scena Prezentacje, przygotowała również kilka monodramów, m.in. „Dziennik panny służącej” Octave’a Mirbeau i „Przegryźć dżdżownicę” Katarzyny Grocholi. Stworzyła wiele kreacji w spektaklach Teatru Telewizji, gdzie zagrała m.in. Aleksandrę w „Jegorze Bułyczowie” Gorkiego (1975) i Mary Warren w „Czarownicach z Salem” Arthura Millera (1979) w reżyserii Hübnera, Sonię w „Wujaszku Wani” Antona Czechowa w reżyserii Bardiniego (1980) i królową Elżbietę w „Marii Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Roberta Glińskiego (1995). Ma na swoim koncie także wiele ról filmowych, m.in. w „Szklanej kuli” Stanisława Różewicza (1972), „Strachu” Antoniego Krauzego (1975), „Matce swojej matki” Glińskiego (1996), „Na koniec świata” Łazarkiewicz (1999); przy dwóch ostatnich obrazach pracowała również jako współautorka scenariusza. Wyróżniona Nagrodą im. Leona Schillera (1979), Nagrodą im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego (2002, za rolę Grety w „Prezydentkach” Wernera Schwaba w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego) oraz nagrodami aktorskimi na festiwalach teatralnych w Kaliszu, Opolu i Olsztynie.



Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności.

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.