Olga Lipińska

Wybitna polska reżyserka, scenarzystka telewizyjna i satyryczka, twórczyni legendarnego telewizyjnego Kabaretu Olgi Lipińskiej. Absolwentka Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie w roku 1965.

Szerokiej publiczności znana jest przede wszystkim ze swojej twórczości telewizyjnej. Od początku kariery związana z teatrem. Jeszcze na studiach jako aktorka i reżyser współtworzyła Studencki Teatr Satyryków STS, staż reżyserski odbywała w Teatrze Współczesnym w Warszawie współpracując z Aleksandrem Bardinim, Andrzejem Łapickim i Erwinem Axerem. Po studiach reżyserowała w Teatrze Ludowym w Krakowie-Nowej Hucie, w warszawskim Teatrze Rozmaitości oraz w Operze Śląskiej w Bytomiu i w Poznaniu. W latach 1977–1990 była dyrektorem Teatru Komedia w Warszawie, gdzie w roku 1978 spektaklem „Kolor niebieski” wg Zaszczenki zadebiutował Eugeniusz Korin, współzałożyciel i dyrektor artystyczny warszawskiego Teatru 6.piętro. Jako dyrektor Teatru Komedia wyreżyserowała m.in. takie spektakle, jak „Siódme – mniej kradnij” Dario Fo (1979), „Król IV” Stanisława Grochowiaka (1980), „Ja się nie boję braci Rojek” – adaptacja tekstów Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego (1981), „Dożywocie” Aleksandra hr. Fredry (1983), „Kram z piosenkami” Leona Schillera (1984), „Happy End” Bertolda Brechta (1986) oraz dwa spektakle autorskie: „Śmiechowisko” (1982) i „Kabaretowa mysz” (1985). Ostatnim wyreżyserowanym w Teatrze Komedia spektaklem Olgi Lipińskiej był „Zamek w Szwecji” Françoise Sagan (1989). Do reżyserii teatralnej powróciła po dłuższej, spowodowanej pracą nad projektami telewizyjnymi, przerwie spektaklem „Pułapka na myszy” Agathy Christie, którego premiera w krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego odbyła się 14 września 2007 roku. Spektakl przy pełnej widowni grany jest do dziś.

Telewizja to obok teatru druga wielka pasja Olgi Lipińskiej. Z telewizją związana była od początku lat sześćdziesiątych; wyreżyserowała odtąd wiele znakomitych spektakli Teatru Telewizji, m.in. „Damy i huzary” (1973), „Skiz” (1977) „Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna” (1987) „Gwałtu, co się dzieje” (1992), „Zemstę” (1994), „Baryłeczkę” (1995) czy „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale” (2007). Stworzyła cykle kabaretowe „Głupia sprawa” (10 spektakli, 1968-1970), „Gallux Show” (10 spektakli, 1970-1974), „Właśnie leci kabarecik” (10 spektakli, 1975-1977) oraz „Kurtyna w górę” (18 spektakli, 1977-1981). Szerokiej publiczności znana jest jednak przede wszystkim jako twórczyni legendarnego telewizyjnego Kabaretu Olgi Lipińskiej, który przez trzydzieści pięć lat, stanowiąc satyryczny komentarz do zmieniającej się polityczno-społecznej sytuacji w Polsce, wzbudzał krańcowe emocje, prowokował do myślenia i tępił narodowe przywary. W opinii wielu był jednym z najważniejszych programów telewizji publicznej.

Przez kilkanaście lat regularnie publikowała autorskie felietony w magazynie Twój Styl. Złożyły się one na wydany w 2005 roku „Mój pamiętnik potoczny”, zbiór felietonów „Co by tu jeszcze” z roku 2009 oraz książkę „Jeszcze słychać śmiech…”, która nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka pojawiła się na rynku pod koniec października 2013 roku.



Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności.

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.